نمىتوانند شما را يارى كنند و نه حتى خويشتن را در برابر مشكلات يارى دهند « و مانند اين گونه آيات . و به اين ترتيب هر گونه توسل را به ارواح پيامبران و امامان را نفى مىكنند ، و آن را مخالف توحيد مىشمرند ! در حالى كه يك نگاه ساده به آياتى كه قبل از اين آيات و بعد از آن است براى درك اين حقيقت كافى است كه منظور از آن بتها مىباشد چرا در همه اينها سخن از بتها در ميان است ، سخن از سنگ و چوبهايى است كه آنها را شريك خدا مىپنداشتند و براى آنها قدرتى در برابر قدرت خدا قائل بودند . ولى چه كسى است كه نداند انبياء و اولياء ، همچون شهداى راه خدا كه قرآن با صراحت از حيات آنها سخن مىگويد ، داراى حيات برزخى هستند ، و مىدانيم در حيات برزخى فعاليت روح گسترده تر و وسيعتر است ، چرا كه از حواجب مادى و تعلقات دنيوى رهايى يافته ، اين از يك سو . از سوى ديگر بدون شك توسل به اين ارواح پاك نه به اين معنى است كه براى آنها در مقابل خداوند استقلالى قائل شويم ، بلكه هدف آن است كه از آبرو جاه آنها در پيشگاه خدا مدد بطلبيم و از احترام و عظمتى كه در درگاه خدا دارند كمك بخواهيم كه اين عين توحيد و عبوديت پروردگار است ( دقت كنيد ) . بنا بر اين همانگونه كه قرآن صريحا در مساله شفاعت مىگويد آنها به اذن و فرمان خدا شفاعت مىكنند ( مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَه إِلَّا بِإِذْنِه ) : « چه كسى است كه بتواند در درگاه خدا جز به فرمان او شفاعت كند » ( بقره - 255 ) همچنين توسل به آنان نيز از همين طريق و همين رهگذر است . چه كسى مىتواند آيات صريح توسل را انكار كند ؟ و يا آن را شرك بپندارد و در مقابل قرآن بايستد و دم از توحيد زند ؟ جز جاهلان مغرورى كه اين نغمه‌هاى شوم را كه منجر به ايجاد تفرقه بين مسلمين است سر داده‌اند !